šajka), statek o napędzie wiosłowym lub łódź podobna do niewielkiej galery z jednym masztem (lub bez niego) i zazwyczaj uzbrojona w jedno działo.
Pisząc o szajkaszach historyk Gavrilo Vitković wyraził się o nich w następujący sposób: „Męstwem i wytrwałością prześcignęli samych Spartan”. Królowi węgierskiemu przydała się pomoc walecznych Serbów, „którzy odznaczali się budową zabójczych łodzi i sztuką walki na wodzie”.
W bitwie pod Petrovaradinem w 1526, w przeddzień bitwy pod Mohaczem, szajkasze pod dowództwem despoty Radiča Božića pokonali flotę Osmanów. Z drugiej strony jedną z przyczyn upadku Belgradu w 1521 upatruje się w odmowie walki przez szajkaszy z najeźdźcą tureckim, gdy latami zalegano ze spłatą ich żołdu. Po podbiciu Królestwa Węgier przez Osmanów, Austria, której przypadła część ziem węgierskich, osiedliła sporą liczbę szajkaszy na obszarze dzisiejszej Słowacji w celu stworzenia własnej floty dunajskiej (znanej tam jako čajkári).
Szajkasze stanowili część austriackiej floty rzecznej na Dunaju aż do XIX wieku. Od nich też wzięła swą nazwę prowincja Šajkaška w dzisiejszej Baczce w Serbii.
Główną jednostką pływającą szajkaszy była czajka (serb. šajka), okręt o napędzie wiosłowym lub łódź podobna do małej galery z jednym masztem lub bez masztu i zazwyczaj uzbrojona w jedno działo.
Zobacz też czajka (łódź) Pogranicze Wojskowe
Kategoria:Historia Serbii Kategoria:Wojska najemne