Lecąc tylko na dwóch tylnych, pchających silnikach samolot mógł bez problemu utrzymywać pułap w locie poziomym na wysokości 1500 stóp (457 m), a lecąc na dwóch przednich, ciągnących silnikach mógł nawet powoli zwiększać pułap.
Lecąc na trzech silnikach samolot utrzymywał pułap 7000 stóp (2100 m), a w czasie długich patroli, w miarę spalania paliwa co powodowało zmniejszanie masy samolotu, można było po kolei wyłączać silniki aby maksymalnie przedłużyć zasięg samolotu, kończąc patrol tylko na dwóch silnikach.
Samolot miał dobre właściwości pilotażowe, chwalono jego znakomite właściwości przy starcie. W czasie testów samolot z racji jego niespotykanych rozmiarów otrzymał nieoficjalną nazwę BMB („Big Mammoth Bastard” dosłownie „wielki bękart mamuta”). Piloci podchodzili nieufnie do aluminiowej konstrukcji samolotu uważając, że jest ona zbyt lekka i zbyt mało wytrzymała. Wadą samolotu było wymagane bardzo płaskie podejście do lądowania co powodowało twarde wodowanie i przy dużej fali tworzyło problemy strukturalne, a ostatecznie doprowadziło do utraty samolotu.