mały|lewo|Cerkiew Przemienienia Pańskiego Znaczące zmiany w funkcjonowaniu wspólnoty zaszły od trzeciej dekady XIX w., gdy kierujący wspólnotą archimandryta Atanazy zrezygnował ze stanowiska rektora, pragnąc skupić się wyłącznie na nadzorowaniu życia monasterskiego. Klasztor stał się ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym dzięki rozwojowi kultu Symeona Wierchoturskiego, któremu Cerkiew przypisuje ponad 200 uzdrowień. W latach 1821–1834 w monasterze powstała cerkiew Przemienienia Pańskiego, w latach 30. XIX w. przeprowadzono remont cerkwi św. Mikołaja, w 1856 nad bramą wjazdową do klasztoru powstała cerkiew Świętych Symeona i Anny, zaś w 1870 na cmentarzu mnichów wzniesiono cerkiew św. Neofita, dla uczczenia pamięci pochowanego w klasztorze dwa lata wcześniej arcybiskupa permskiego Neofita. W 1889 wzniesiono ponadto nowy budynek mieszkalny dla mnichów, w latach 1892–1894 – hotel, zaś w 1910–1914 dodatkowy drewniany barak przeznaczony dla 500 pielgrzymów. mały|lewo|Cerkiew Świętych Symeona i Anny Od 1853, z racji znacznej liczby powołań, klasztor został przeniesiony z III do II klasy, co oznaczało finansowanie przez państwo osiemnastu mnichów. Od 1894 w monasterze obowiązywała reguła cenobityczna (do tej pory klasztor był idiorytmiczny) wzorowana na ustawie Monasteru Koniewskiego.