Nad jej wprowadzeniem czuwali mnisi z Monasteru Wałaamskiego, na czele z archimandrytą Hiobem (Briuchowem), który w latach 1894–1899 był przełożonym klasztoru. Jego następca, archimandryta Arefa, kontynuował prace nad rozbudową kompleksu monasterskiego, w tym otworzył w nim pracownie malarską, plecionkarską, krawiecką, szewską i stolarską. Przy monasterze funkcjonowała dwuklasowa szkoła parafialna, oferująca uczniom dodatkowo naukę zawodu w jednej z klasztornych pracowni, jak również szpital dla 15 osób. W 1913 zamieszkany przez 190 mnichów klasztor został zaliczony do monasterów I klasy.
W 1913 w monasterze odbyło się poświęcenie nowego soboru Podwyższenia Krzyża Pańskiego, największej świątyni w eparchii. We wnętrzu obiektu znajdowały się dwa fajansowe ikonostasy, tam też przeniesiono relikwie św. Symeona Wierchoturskiego. W czasie I wojny światowej mnisi otworzyli przy monasterze przytułek dla sierot po poległych rosyjskich żołnierzach z 25 miejscami oraz zamienili dom pielgrzyma na drugi szpital z 30 łóżkami. W zabudowaniach klasztornych rozlokowano także ok. 500 austriackich i niemieckich jeńców wojennych oraz udostępniono pomieszczenia mieszkalne dla rodzin bieżeńców.