Po zakończeniu wojny pełnił ponownie funkcję prorektora Akademii (1945–1947/1948). W roku 1948 przeniósł się do Warszawy, gdzie objął stanowisko dyrektora nowej jednostki badawczej – Głównego Instytutu Fizyki Technicznej PW (GIFT). Po kilku latach (1952 r.) wrócił do AGH, gdzie został kierownikiem Katedry Fizyki i Zakładu Fizyki Technicznej. Wygłaszał też wykłady jako docent Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XIIA-23-1).
Tematyka badań Od lat 20. XX w. prowadził badania właściwości dielektryków i ciekłych kryształówBył m.in. opiekunem pracy habilitacyjnej Mariana Mięsowicza – później zasłużonego profesora UJ i wybitnego specjalisty w tej dziedzinie.. Zajmował się również problemami rozpraszania światła oraz właściwościami fal radiowych. Badał m.in. wpływ pola magnetycznego i elektrycznego na ich przenikalność elektryczną i magnetyczną. Należał do pionierów polskiej radiotechniki i technik telewizyjnych – artykuł Über Resonanz in einem Schwingungskreise mit parallel geschaltetem Widerstand, zawierający matematyczną analizę pracy obwodu rezonansowego tłumionego opornością równoległą, wydał w już w roku 1927.