Geneza Pierwsze zawody szybowcowe sprowadzały się do lotów na czasTzn. na współzawodnictwie o jak najdłuższy czas utrzymania się w powietrzu., osiągania maksymalnej wysokości lotu oraz wykonywania niezbyt odległych przelotówWygrywał pilot dolatujący najdalej od punktu startowego, w dowolnym kierunku.. Obecne osiągi wyrafinowanych pod względem technicznym szybowców, oraz doskonała znajomość zjawisk atmosferycznych umożliwiających latanie bezsilnikowe, pozwoliły na wykonywanie lotów w których przekroczono dystans 3000 km, uzyskano średnią prędkość ponad 300 km/h, oraz wysokość 16 450 m.
Ze względów organizacyjnych ograniczono więc rozgrywanie zawodów szybowcowych do przelotów prędkościowychWygrywa pilot osiągający najwyższą średnią prędkość po – z reguły zamkniętej – trasie wyznaczonej przez kolejne punkty zwrotne, lub kolejne obszary zwrotne., lub odległościowychWygrywa pilot który doleci najdalej wzdłuż wyznaczonej – z reguły zamkniętej – trasy., w obszarze zamkniętymOrganizacyjnie istotne jest żeby pilot i maszyna na koniec dnia zawodów byli z powrotem na miejscu startu, a nie 1000km dalej., na trasach sięgających 400–700 km, czasem nawet 1000 km.