Sulajman Ibn Abd al-Malik, arab. سليمان بن عبد الملك (ur. prawdopodobnie w Medynie ok. 675 - zm. w Dabiku 24 września 717) – siódmy kalif z dynastii Umajjadów, panujący od roku 715 aż do śmierci.
Sulajman był synem kalifa Abd al-Malika (685 - 705) i Wallady Bint al-Abbas Ibn Dżaz z plemienia Banu Abz, należącego do północno-arabskiej konfederacji Ghatafan. Przed śmiercią Abd al-Malik mianował na swoich sukcesorów synów: Al-Walida (705 - 715) i Sulajmana. Za panowania swojego starszego brata Sulajman został namiestnikiem Palestyny, gdzie zaangażował się w rozbudowę Ar-Ramli, która miała być nową stolicą regionu. W odwecie za najazd piratów na Dżeddę w latach 702-703, Sulejman podbił ich bazę w Dahlak Kebir.
Gdzieś po roku 710 udzielił schronienia członkom klanu Al-Muhallab, którzy znaleźli się w niełasce u namiestnika Iraku Al-Hadżdżadża Ibn Jusufa, w tym Jazidowi, synowi słynnego wodza Al-Muhallaba Ibn Abi Sufry. Sugeruje to że Sulajman pozostawał w jakimś stopniu w niezgodzie z Al-Hadżdżadżem Ibn Jusufem, a także popierającym go Al-Walidem. Być może to było przyczyną, że postępując wbrew testamentowi ojca Al-Walid dążył do ustanowienia swoim następcą syna, Abd al-Aziza, którego miał popierać Al-Hadżdżadż.