Z drugiej jednak strony działając w ten sposób Al-Walid nie różnił się niczym od wszystkich swoich umajjadzkich poprzedników.
Mimo tych działań kiedy Al-Walid zmarł 24 lutego 715 roku Sulajman objął władzę bez czyjegokolwiek sprzeciwu. Siedzibą nowego rządu stała się Jerozolima, następnie zaś Dabik w północnej Syrii, skąd Sulajman mógł nadzorować przygotowania do ataku na Bizancjum, który miał być największym przedsięwzięciem jego panowania. Dowódcą armii lądowej kalif mianował swojego brata Maslamę, zaś floty Umara Ibn Hubajrę al-Fazariego. Kampania ta zakończyła się już po śmierci Sulajmana. Sulajman wymienił prawdopodobnie wszystkich namiestników prowincji swojego brata, kończąc między innymi z rządami tak potężnych osobistości jak Musa Ibn Nusajr w Afryce Północnej czy Kutajba Ibn Muslim w Chorasanie, a także odbierając władzę klanowi Al-Hadżdżadża, który zmarł w roku 714, w Iraku. Kutajba Ibn Muslim podniósł bunt przeciwko nowemu kalifowi, został jednak zabity przez własnych żołnierzy. Namiestnikiem Iraku, a wkrótce także Chorasanu, został wspomniany już powyżej Jazid Ibn al-Muhallab, który wykorzystał swoje stanowisko do wywarcia zemsty na krewnych i zwolennikach Al-Hadżdżadża, doprowadzając m.in. do śmierci zdobywcy Sindhu Muhammada Ibn al-Kasima.