W pierwszej grupie członków założycieli było sześciu przedstawicieli Politechniki Warszawskiej i sześciu – Politechniki Lwowskiej. Posiedzenie organizacyjne odbyło się w Warszawie 26 listopada 1920 roku. Uczestnicy posiedzenia wybrali kolejnych 12. członków założycieli. W następnych dniach (27 i 28 listopada) statutowo określano Akademię jako instytucję użyteczności publicznej – społeczne towarzystwo naukowe dotowane z budżetu Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Pierwszym prezesem został Gabriel Narutowicz. Utworzono cztery wydziały: Nauk Matematyczno-Fizycznych, Nauk Inżynierskich (w tym budownictwo)), Nauk Mechanicznych (w tym elektrotechnika), Technicznych (Technologicznych). W ramach wydziałów działały komisje i komitety. Najwyższymi organami ANT były Walne Zebranie i Zarząd.
W roku 1932 członkami czynnymi Akademii było 36. a w 1937 – 52. przedstawicieli nauki (ANT też wówczas 58 członków korespondentów – 26. krajowych i 32. zagranicznych). Członkiem honorowym był Ignacy Mościcki, a kolejnymi prezesami: Maksymilian Thullie, Maksymilian T. Huber, Maksymilian Matakiewicz i Aleksander Wasiutyński.