We wrześniu 1938 roku został zastępcą dowódcy niszczyciela „Wicher”. Na jego pokładzie rozpoczął działania wojny obronnej 1939 roku. Po zatopieniu okrętu 3 września, wszedł w skład lądowej obrony Helu. Za udział w kampanii wrześniowej został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po kapitulacji Helu 2 października znalazł się w niewoli niemieckiej. Był więziony w oflagach X B Nienburg, XVIII C Spittal i II C Woldenberg. Po uwolnieniu w styczniu 1945 roku powrócił do Polski.
Przywrócony do służby w Marynarce Wojennej w lipcu 1945 roku i zweryfikowany w stopniu komandora podporucznika, od listopada tegoż roku pełnił funkcję szefa Sztabu Głównego Marynarki. W 1946 roku awansował do stopnia komandora porucznika. Wiosną 1947 roku został zwolniony ze służby. W cywilu, jako kapitan żeglugi wielkiej, był oficerem na statkach GAL-u, następnie Polskich Linii Oceanicznych. W latach 1954–1956 był pracownikiem Gdańskiej Stoczni Remontowej, później dowodził holownikiem Polskiego Ratownictwa Okrętowego „Światowid”.