jako reprezentant jazdy polskiej został przyjęty w Wilnie przez króla Zygmunta III Wazę w sprawie wypłaty zaległego żołdu. Najpóźniej w 1605 r. został rotmistrzem chorągwi kozackiej, a 28 stycznia 1606 r. nad rzeką Udycz walczył z Tatarami Kantymira. Od jesieni 1609 r. Struś uczestniczył w kampanii smoleńskiej, dowodząc oddziałem 150 husarzy, 50 kozaków i 100 piechoty. W dniu 4 lipca 1610 r. brał udział w bitwie pod Kłuszynem, gdzie dowodził lewoskrzydłowym pułkiem jazdy, oddziałem piechoty i artylerią. Po bitwie razem z Aleksandrem Zborowskim i Mikołajem Ściborem Marchockim wyruszył jako przedstawiciel wojska do króla Zygmunta III, 17 lipca wręczył królowi trzynaście zdobytych w walce chorągwi. Wiosną 1612 r. dowodząc oddziałem 1 tys. piechoty i 3 tys. jazdy, dołączył do sił Jana Karola Chodkiewicza wysłanego na pomoc załodze polskiej na Kremlu, gdzie 27 czerwca objął dowodzenie. We wrześniu w wyniku nacisków sił moskiewskich Struś rozpoczął rokowania z Rosjanami. Skuteczne szturmy sił rosyjskich pod wodzą Trubeckiego doprowadziły 7 listopada do kapitulacji Polaków. Nie dotrzymano warunków kapitulacji i część żołnierzy wymordowano, natomiast pułkownika Strusia uwięziono w klasztorze Czudowskim.