Po siedmiu latach niewoli, mimo działań króla, oficerów oraz licznej szlachty ruskiej został uwolniony nad rzeką Polanówką 10 czerwca 1619 r., dopiero pół roku po zawarciu rozejmu w Dywilinie. Podczas bitwy pod Cecorą (19 września 1620 r.) dowodził pułkiem złożonym z 2050 ludzi i wchodził w skład ścisłej rady wojennej. Walcząc na prawym skrzydle, został ranny i dostał się do niewoli. Był więziony prawdopodobnie na Krymie. O uwolnienie Strusia i Krzysztofa Charlińskiego zwróciła się do króla Zygmunta III szlachta zgromadzona 21 lipca 1621 r. na sejmiku w Wiszni. Wolność odzyskał prawdopodobnie pod koniec 1622 r. i od tego czasu nie brał już udziału w czynnej służbie wojskowej.
Majątek Mikołaj Struś posiadał miasteczka Probużnę i Strusów oraz wsie Touste i Hrynkowce w ziemi halickiej. Wsie sprzedał w 1609 r. Zofii z Zamiechowa, żonie kasztelana halickiego Jana Golskiego, późniejszej fundatorce kościoła św. Trójcy w Podhajcach.
Bibliografia
Moskwa 1612 rok Opis kampanii moskiewskiej w Focus Historia
Przypisy