Filaret Brachamios (grecki:Φιλάρετος Βραχάμιος, ormiański: Փիլարտոս Վարաժնունի), właściwie Wahram, był bizantyjskim wojskowym ormiańskiego pochodzenia który odegrał znaczną rolę w dziejach XI wiecznego Bizancjum i Armenii Cylicyjskiej. Data narodzin pozostaje nieznana, zmarł około 1087 rokuCanduci Alexander, Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, 2010. W czasie służby w wojsku i administracji otrzymał od Cesarstwa szereg tytułów dworskich i militarnych. Pełnił funkcję taxiarchosa (brygadier), protospathariosa, topoteretesa, magistrosa i kuropalatesa. Od Romana Diogenesa dostał nominację na stanowisko namiestnika Germanikei, zaś po upadku swego protektora nie uznał nowego cesarza i ogłosił się niezależnym władcą.
Życiorys Kariera Wahrama w armii bizantyjskiej przypada na czasy panowania Romana IV Diogenesa. W 1069 roku, w czasie gdy cesarz oblegał AhlatFinlay George, History of the Byzantine and Greek Empires from 1057 – 1453, tom II, William Blackwood & Sons, 1854, otrzymał on zwierzchnie dowództwo nad wojskami strzegącymi granicy Mezopotamii. Jego wojska nie były jednak w stanie skutecznie przeciwstawić się naporowi Seldżuków, którzy atakowali w kierunku Kapadocji i Likaonii.