Było to spowodowane turecką taktyką, która nie zakładała regularnej kampanii wojskowej z obleganiem twierdz i wydawaniem bitew a opierała się na łupieskich rajdach, których uczestnicy zaraz po uderzeniu i splądrowaniu danego terenu, cofali się szybko poza zasięg wojsk wroga. W 1071 roku Wahram wziął udział w bitwie pod Manzikertem, w której dowodził częścią wojsk cesarskich. Prawdopodobnie to właśnie on zebrał ocalałych z klęski żołnierzy i dlatego dowodził garnizonem w Romanopolis.
Po bitwie pod Maznikertem jako jedyny na południowym wschodzie Cesarstwa miał pod swoją komendą wojsko, dzięki któremu posiadał realną siłę. Po śmierci Romana Diogenesa zgłosił więc pretensje do korony cesarskiej a jego armia, której rdzeń stanowiło około 8 000 łacinników, zajęła parę ośrodków miejskich i twierdz. Za rządów Michała, którego nie uznawał, podbił główne miasta Cylicji- Tars, Mamistrę i Anazarbus. W 1077 roku udało mu się odebrać bizantyjskiemu garnizonowi Edessę a rok później mieszkańcy Antiochii sami oddali się jego władzy z obawy przed nacierającymi Turkami. Jego władztwo rozciągało się wówczas od Tarsu aż po ziemie za Eufratem.