promienie beta kreśliły na nich regularne kręgi. W przypadku badanej emanacji radowej uzyskał 27 okręgów o różnych średnicach, które pozwoliły wyznaczyć prędkości elektronów na podstawie wzoru Lorentza.
Współczesna spektrometria beta Efektem gwałtownego rozwoju fizyki jądrowej w XX w. jest długa lista znanych Izotopów promieniotwórczych, na której znajdują się np. ulegające rozpadowi beta minus izotopy cezu, kobaltu, sodu:
Badania procesów rozpadu beta umożliwiają nowe typy spektrometrów magnetycznych. Stosowane są w nich – zamiast klisz fotograficznych – różne rodzaje detektorów promieniowania, np. półprzewodnikowe, gazowe lub scyntylacyjneZobacz – Wikibooks: Wstęp do fizyki jądra atomowego > Metody detekcji cząstek naładowanych i cząstek gamma. (np. spektrometry ciekłoscyntylacyjne LSC).
W tych spektrometrach nie jest stosowane jednorodne pole magnetyczne, jak w klasycznym spektrometrze Danysza i w poglądowych urządzeniach laboratoryjnych, w których wektor indukcji magnetycznej jest równoległy do linii łączącej źródło z detektorem (tor elektronu jest linią śrubową o skoku zależnym od właściwości cząstki β i indukcji B).