Działalność syjonistyczna Gdy w 1881 roku rozpoczęły się pogromy żydowskie w Imperium Rosyjskim, francuscy Żydzi wydali odezwę przeciwko rosyjskiej polityce antysemickiej. Wśród jej sygnatariuszy był Edmond de Rothschild. Wydarzenia to doprowadziły go do wniosku, że sposobem rozwiązania problemu żydowskiego jest emigracja do Palestyny. Jedną z osób, które miały wpływ na kształtowanie się jego opinii na sytuację Żydów żyjących w diasporze był naczelny rabin Paryża, Sadok Kahn. W przeciwieństwie do wielu ówczesnych rabinów łożył on na organizację Chowewej Syjon.
W 1882 roku baron Rothschild wycofał się z zakupów dzieł sztuki i zaangażował w kupowanie ziemi w Palestynie. W tym samym roku spotkał się z Josefem Feinbergiem, który poprosił go o pomoc finansową dla upadającej kolonii Riszon le-Cijjon. Po zapoznaniu się z sytuacją osady, Rothschild dostrzegł, że znajduje się ona na krawędzi rozpadu. Zdecydował się wówczas zaangażować w życie kolonii i jej mieszkańców. Sfinansował wykopanie studni, pomagał ubogim rodzinom i starał się działać na rzecz rozwoju rolnictwa. Widząc duże trudności w prowadzeniu działalności rolniczej, zwrócił się do Chowewej Syjon, aby wyznaczyła i przygotowała młodych ludzi na doradców i nauczycieli rolnictwa w koloniach. Stworzyło to miejsca pracy opłacane przez Rothschilda.