Promując połączenie idei syjonistycznych z duchowymi wartościami judaizmu, Reines stał się twórcą syjonizmu religijnego, dążąc jednocześnie do odnowienia judaizmu. Uważał on, że średniowieczni Żydzi czekali na działanie Boskiej ręki, natomiast współcześni Żydzi widzą Boską rękę w historii, szczególnie w powrocie wygnanych do własnej ojczyzny (alija). W tym celu zlecił napisanie odpowiedniej książki, opisującej żydowską historię. Miała być ona wykorzystywana w edukacji.
W 1902 roku rabin Reines zorganizował w Wilnie konferencję religijnego ruchu syjonistycznego, na której powstała organizacja Mizrachi. Na jej założycielskiej konwencji w Bratysławie (1904 rok), Reines został jej liderem. W swojej dalszej działalności korzystał on z doświadczeń Chowewej Syjon i własnych badań nad poglądami wewnątrz ruchu syjonistycznego. Jego postawa odzwierciedlała relacje między judaizmem a świeckim ruchem narodowym. Dla Reinesa oczywistym był pozytywny wpływ religii, który umożliwiał odrodzenie duchowe narodu żydowskiego w Palestynie i zachowanie unikalnego charakteru państwa żydowskiego.