Podczas operacji Pustynna Burza w 1991 roku przy pomocy pocisków Sidewinder tego typu zestrzelono 13 wrogich maszyn. AIM-9N – początkowo oznaczony jako AIM-9J-1, był zmodyfikowaną wersją pocisku AIM-9J z nowocześniejszym modułem naprowadzającym. Zbudowano około 7000 głównie na eksport. AIM-9P – finansowana przez USAF modyfikacja pocisków AIM-9J/N, przeznaczonych głównie na eksport do krajów, które „nie powinny” otrzymać nowocześniejszych AIM-9L/M. Zbudowano ponad 21 tysięcy pocisków tego typu. AIM-9Q – planowana przez amerykańską marynarkę wojenną wersja rozwojowa AIM-9M, która prawdopodobnie nie została zbudowana. AIM-9R – pochodna pocisku AIM-9M wyposażona w nowy czujnik podczerwieni o większej niezawodności i możliwościach namierzenia celu w warunkach dużego szumu termicznego czyli w dzień. Pierwszy raz wystrzelona w 1990 roku, planując wprowadzić ją do użycia w 1992, ale ze względu na brak funduszy produkcji nigdy nie rozpoczęto. AIM-9S – wersja eksportowa pocisku AIM-9M o gorszych parametrach i podatniejsza na środki przeciwdziałania. Zakupiona między innymi przez Turcję. AIM-9X – ostatnia modyfikacja pocisku, wprowadzana do uzbrojenia od 2004 roku (pierwsze kontrakty krajowe i zagraniczne).