Nowy pocisk posiadał wydłużone tylne powierzchnie sterowe i trójkątne dziobowe. Napęd pocisku stanowił nowy silnik MK 36 na paliwo stałe, zastosowano także nowy moduł naprowadzający. Pocisk wyposażono w sekcję przeszukującą chłodzoną argonem, laserowy czujnik zbliżeniowy i większą głowicę bojową o masie 9,4 kg. Wszystkie te usprawnienia skutkowały znacznym wzrostem prawdopodobieństwa trafienia, bez względu na kąt ataku. Od 1978 roku zbudowano ponad 16 tysięcy pocisków AIM-9L w fabrykach amerykańskich, niemieckich i japońskich. Z dużym powodzeniem pociski tego typu były stosowane przez brytyjski RAF podczas wojny o Falklandy w 1982 roku. AIM-9M – był wersją rozwojową pocisku AIM-9L posiadającą ulepszony system naprowadzania o mniejszej wrażliwości na środki przeciwdziałania pociskom naprowadzanym na podczerwień takim jak flary i większą niezawodność. Od 1982 roku wyprodukowano około 7000 sztuk pocisków w odmianach od AIM-9M-1 do AIM-9M-10. Głównymi wariantami produkcyjnymi były przeznaczone dla marynarki amerykańskiej AIM-9M-8 i dla lotnictwa AIM-9M-9. Pocisk AIM-9M-10 był odmianą AIM-9M-8 przeznaczoną dla samolotów F/A-18 Hornet. Większość pozostających na uzbrojeniu pocisków wcześniejszych wersji zmodyfikowano do standardu AIM-9M-8/9.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — AIM-9 Sidewinder · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.