Na Lazurowe Wybrzeże powrócił w 1939, zamieszkując wraz z żoną Anną w domu rodziców, Chateu Chambrun w Nicei. Podczas drugiej wojny światowej stacjonował też w Bernie jako attaché kulturalny, działał w wywiadzie wojskowym na terenie od Belgii po Włochy współpracując także z francuskim ruchem oporu.
W latach 1955–1980 osiadł ostatecznie w prowansalskim miasteczku Seillans, gdzie ostatnie 12 lat życia do swej śmierci w 1976 r. spędził także Max Ernst z żoną Dorotheą Tanning. Znajduje się tam kolekcja obejmująca ponad 800 późnych prac Appenzellera, głównie portretów i pejzaży, prezentowana wraz z pracami Ernsta i Tanning w Maison WaldbergStrona nt. Appenzellera biura turystycznego Seillans.
Przypisy
Bibliografia M.A. Długosz, S. Jakóbczyk, Stan Appenzeller. Legendarna rzeczywistość i artystyczna wyobraźnia, Gniezno 2017. M. Długosz, Zygmunt Appenzeller i jego sanatorium Menton-Gorbio, [w:] Uzdrowiska w procesie modernizacji (XIX–XXI wiek). Kultura uzdrowiskowa w Europie VI, red. B. Płonka-Syroka, L. Czyż, A. Syroka, K. Sudoł, Wrocław 2014, s. 287–307. J. Dutkiewicz, J. Jeleniewska-Ślesińska, W. Ślesiński, Materiały do dziejów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Wrocław 1969. J. Pollakówna, Malarstwo Polskie, t.