W 1937 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku. Już w okresie nauki gimnazjalnej pisał wiersze, najczęściej w tym celu chodząc samotnie do podsanockich lasów. Jako poeta debiutował w 1938 wierszem „Czytanie w zieleni”, ogłoszonym na łamach lwowskiego lewicowego pisma „Sygnały” i nagrodzonym w tym piśmie. Od młodości przejawiał poglądy lewicowe i pacyfistyczne. Mimo tego po maturze ochotniczo zgłosił się do odbycia zasadniczej służby wojskowej (chcąc odsłużyć ten obowiązek) i przez rok służył w szkole podchorążych piechoty w Jarosławiu (wraz z nim przebywał tam wówczas jako jedyny bliski mu światopoglądowo Franciszek Gil). W 1938 podjął studia prawa w Krakowie, a po miesiącu porzucił je i zapisał się na studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W czerwcu lub w lipcu 1939 został powołany na ćwiczenia wojskowe. W chwili wybuchu II wojny światowej był żołnierzem batalionu piechoty w Jarosławiu. Brał udział w kampanii wrześniowej przez cały okres walk, po czym został wzięty przez Niemców do niewoli, a wkrótce potem przez nich zwolniony. Następnie wrócił do Sanoka, będącym pod okupacją niemiecką. W rodzinnym mieście przystąpił do Związku Walki Zbrojnej.