Na nagrobku Józefa Bobrykowicza zapisano, że przyczyną jego śmierci było otrucie. Lekarz, podając mu truciznę, miał kierować się zazdrością o uzyskanie przez pacjenta godności biskupiej. Zdaniem Mironowicza duchowny mógł jednak także umrzeć wskutek choroby, bez interwencji osób trzecich. Wątpliwości co do przyczyny zgonu duchownego mieli także współcześni, w tym Sylwester Kossów, jego następca na katedrze. Grób Bobrykowicza znajdował się najprawdopodobniej w monasterskiej cerkwi Świętego Ducha w Wilnie, mniej prawdopodobna wersja mówi o pochówku na cmentarzu na Rossie.
Twórczość Z dorobku kaznodziejskiego Józefa Bobrykowicza zachował się tylko jeden tekst, przechowywany w jedynym egzemplarzu w Muzeum Narodowym w Krakowie. Jest to kazanie wygłoszone na pogrzebie prawosławnego szlachcica i dobroczyńcy wielu świątyń tego wyznania w Wielkim Księstwie Litewskim, podkomorzego trockiego Bohdana Ogińskiego w dniu 15 maja 1625. Oryginalnym językiem mowy był ruski, jednak w celu jego spopularyzowania tekst został przełożony na język polski i w takiej postaci wydrukowany w monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Jewiach.