Była typową, świecką partią socjalistyczną, ze względu na postulowany przez działaczy sekularyzm była mimo silnej pozycji na obszarach wiejskich, izolowana na arenie krajowej i stopniowo traciła poparcie na rzecz socjalistów islamskich. Świeccy socjaliści nie byli w stanie konkurować z nurtem religijnym reprezentowanym przez współtwórcę niepodległego Pakistanu Liaquata Ali KhanaRose, Saul (1959) str. 59–60, 64. Partia została zdelegalizowana razem z wszystkimi innymi partia politycznymi w 1958 roku gdy generał Muhammad Ayub Khan wprowadził w kraju stan wojenny. Kolejną partią socjalistyczną była założona w 1966 roku Pakistańska Partia Ludowa.
Czołowym pakistańskim socjalistom tego okresu był Zulfikar Ali Bhutto, założyciel Pakistańskiej Partii Ludowej. Bhutto podczas swojej kadencji prezydenckiej (1971-1973), przeprowadził szereg reform gospodarczych, jego polityka przyczyniła się do osłabienia silnego systemu feudalnego, niezagospodarowane grunty rolne zostały przydzielone ubogim rolnikom. Za jego kadencji odnotowano znaczną redukcję ubóstwa i największą w historii państwa modernizacje prawa pracowniczego. Socjalistyczny gabinet sprawujący władzę w Pakistanie w latach 70. doprowadził do zwiększenia podstawowych praw obywateli, takich jak dostęp do odpowiedniej opieki zdrowotnej i edukacji.