Tematem serii były pogodne scenki rodzajowe, ukazujące hiszpańskie zwyczaje i zabawy.
Goya wycenił Parasolkę na 500 reali (reales de vellón); za całą serię otrzymał ich 18 000. Była to druga seria kartonów wykonana przez Goyę dla książęcej pary. Pierwsza, ukończona w 1775 roku przedstawiała motywy związane z łowami, między innymi Polowanie na przepiórki. O ile pierwsza seria opierała się na szkicach nadwornego malarza Francisco Bayeu i silnie imitowała jego styl, druga zawierała oryginalne projekty Goi i ujawniała jego rozwijający się talent malarski.
Analiza Stosując się do obowiązujących w epoce konwencji Goya wybrał scenkę rodzajową o sielankowym charakterze. Przedstawił dwie postaci – młodą dziewczynę, ubraną według francuskiej mody, i należącego prawdopodobnie do dworskiej świty służącego, ubranego w stylu hiszpańskiego majo (eleganta z niższych sfer). Młodzieniec ma upięte w siatkę włosy, nosi czerwoną kamizelkę i przepasany jest niebieską jedwabną szarfą. Możliwe, że to cortejo – kawaler, który wywodzi się z tej samej klasy społecznej, co zamężna dama, której ma za zadanie towarzyszyć. Strój dziewczyny jest elegancki i bogaty, składa się z czerwonego turbanu, bladoróżowej peleryny wykończonej futrem, niebieskiego gorsetu i żółtej spódnicy.