W lewej ręce trzyma złożony wachlarz, a na jej kolanach spoczywa mały piesek pokojowy. Dziewczyna zdaje się pewna siebie i świadoma swojej urody oraz uwagi, którą przyciąga. Artysta nie daje jasno do zrozumienia, czy przedstawiona scena to flirt, czy jedynie dama odpoczywająca w towarzystwie młodzieńca, który parasolką osłania ją przed słońcem. W tle widać nadciągające chmury, być może zbliża się burza. Gałęzie drzewka wydają się uginać pod silnym wiatrem.
W swoich pracach Goya często stosował neoklasyczną piramidalną kompozycję, będącą wyraźnym włoskim wpływem. Główne linie kompozycji tworzą niemal równoboczny trójkąt, który obejmuje dziewczynę. Ta figura geometryczna wyraża wielki spokój i pogodę ducha. Wszystkie spojrzenia zwrócone są ku jej twarzy, podkreślonej delikatnym cieniem zielonej parasolki. Owal postaci dziewczyny jest regularną elipsą, a na jej twarzy przecinają się dwie linie, wyznaczone przez kierunek spojrzenia młodzieńca i znajdujące się za nim drzewko oraz wyrastający po lewej stronie mur. Perspektywa muru jest wymuszona tak, aby rzutował na twarz dziewczyny – centrum uwagi obrazu.