Rosjanie opanowali szosę, którą do 4 rano trwał przemarsz 3 Armii na Lidę.
Bitwę pod Krwawym Borem tak zapamiętał jeden z jej uczestników, podporucznik Bolesław Waligóra:
Rezultat Bój pod Krwawym Borem zdezorganizował dowodzenie w 3 Armii. Sztab Łazariewicza uciekł do Lidy. Tam został zaatakowany przez 1 Dywizję Piechoty Legionów i musiał wycofywać się dalej na wschód, jeszcze przed nadejściem czołowych oddziałów armii. Bitwa pod Krwawym Borem opóźniła marsz 3 Armii na Lidę, w wyniku czego 1 Dywizja Piechoty Legionów zdążyła opanować miasto i zagrodzić przeciwnikowi drogę odwrotu na wschód.
W bitwie Polacy stracili 130 poległych, 230 rannych i 410 zaginionych. Większość żołnierzy zaginionych była rozproszona i w następnym dniu wróciła do szeregu. Kilkudziesięciu jeńców Sowieci rozstrzelali 28 września w lasach pod Lidą. Straty 3 Armii sowieckiej to kilkuset poległych i rannych, 1000 jeńców, 12 dział i 15 ckm-ów.
Upamiętnienie Walki żołnierzy polskich pod Krwawym Borem zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w II RP „KRWAWY BÓR k/PAPIERNI 27–28 IX 1920” i po 1990 roku – „KRWAWY BÓR pod PAPIERNIĄ 27–28 IX 1920”.
Przypisy
Bibliografia
Janusz Odziemkowski, Lida 1920, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy i boje 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej Kategoria:Bitwy w 1920