Historycy na ogół twierdzą, że z powodu niewielkich rozmiarów Nowej Zelandii i wiodącej roli rolnictwa, rząd musiał kontrolować znaczny sektor gospodarki krajowej, która w innych krajach należała do przedsiębiorstw prywatnych (kolej, bankowość, ubezpieczenia). Premier Julius Vogel był zwolennikiem polityki zapoczątkowanej przez Robertsona, Vogel wprowadził w życie kilka daleko idących interwencjonistycznych projektów rządowych. Po latach, Partia Liberalna przez prawicowych krytyków określana była jako „socjalistyczna”, choć większa część czołowych działaczy partii odrzucała to. Niektórzy komentatorzy uważają, że do rewolucji rosyjskiej z 1917 roku, Nowa Zelandia pozostawała najbardziej socjalistycznym gospodarczo krajem na świecie, choć część opinii publicznej uważa tę argumentację za przesadzoną.
Partie robotnicze Ideologiczny socjalizm dotarł do Nowej Zelandii głównie z Wielkiej Brytanii i kolonii brytyjskich. Rozwój ruchu socjalistycznego zbiegł się czasowo z rozwojem ruchu związkowego. Socjalizm przyjęła duża liczba organizacji pracowniczych, z których największa była Federacja Pracy Nowej Zelandii.