W 1901 roku została założona, opierająca się na filozofii Karola Marksa i Fryderyka Engelsa, Partia Socjalistyczna. Grupa mimo znacznej, w porównaniu z innymi organizacjami, liczby członków, nie spotkała się z szerokim poparciem społecznym, choć wpłynęła na rozwój myśli socjalistycznej w Nowej Zelandii. Głównym działaczem ruchu w tym okresie był członek Partii Socjalistycznej i Federacji Pracy, Edward Hunter.
Wraz z rozwojem ruchu związkowego rosło poparcie dla idei socjalistycznej i reprezentujących tę myśl partii robotniczych. Początkowo klasa robotnicza głosowała w większości na Partię Liberalną, gdzie działało wielu znanych lewicowych polityków, takich jak przedstawiciel radykalnego skrzydła partii, Frederick Pirani. Stopniowo liberałowie zmienili swój reformistyczny dyskurs na pragmatyzm, tym samym tracąc zaufanie dużej liczby pracowników.
Drugą zorganizowaną partią socjalistyczną była Liga Pracy („Labour League”), której udało się w 1908 roku zdobyć dużą część elektoratu stolicy kraju, Wellington. W 1910 roku partia zmieniła nazwę na Partię Pracy (nie mylić ze współcześnie istniejącą partią).