W 1731 unici siłą odebrali prawosławnej eparchii białoruskiej drugą rezydencję biskupią w Pieczersku oraz wsie stanowiące jego uposażenie. Kilkakrotnie doszło do napadów na główną rezydencję hierarchy. W tym samym czasie trwały rozmowy między Rosją a Rzecząpospolitą w sprawie dalszych losów eparchii białoruskiej i jej ordynariusza, w czasie których biskup Arseniusz pozostawał w Mohylewie. Wyjechał z tego miasta dopiero jesienią 1732, gdy zdecydowano, że opuści on eparchię, a jego następcą zostanie duchowny wywodzący się z Rzeczypospolitej. Antoni Mironowicz uważa, że skierowanie Arseniusza (Berły) na katedrę białoruską było wyborem całkowicie nietrafionym, gdyż duchowny nie orientował się ani w sytuacji w Rzeczypospolitej, ani w specyficznej strukturze zarządzania swoją eparchią (w szczególności w roli świeckich, bractw stauropigialnych – nieobecnych w Rosyjskim Kościele Prawosławnym).
W 1733 Świątobliwy Synod Rządzący wyznaczył go na biskupa perejasławskiego i boryspolskiego. Dwa lata później został przeniesiony ponownie, tym razem na katedrę biełgorodzką.