Już w kwietniu 1730 Arseniusz (Berło) pisał do Synodu, iż jego wierni są zachęcani do przyjmowania katolicyzmu, a dwie cerkwie w Mohylewie zostały siłowo odebrane przez unitów; w związku z tym biskup prosił o przeniesienie na inną katedrę, położoną w granicach Rosji.
Mimo starań rosyjskiego posła w Warszawie o zatwierdzenie przez króla polskiego nominacji biskupiej Arseniusza (Berły), August II Mocny 29 czerwca 1730 wydał reskrypt, w którym zabronił prawosławnej ludności Mohylewa uznawania go za ordynariusza swojej eparchii. Równocześnie Sekretariat Stanu Stolicy Apostolskiej polecił nuncjuszowi papieskiemu w Rzeczypospolitej, by ten starał się wpłynąć na króla tak, by przekazał eparchię białoruską unitom. Przeciwko dopuszczeniu biskupa Arseniusza do pracy duszpasterskiej działał także unicki arcybiskup połocki Florian Hrebnicki. August II Mocny uzasadniał swoją decyzję obcym pochodzeniem i zbyt niską pozycją rodziny biskupa. W lutym 1731, po kolejnej nieudanej interwencji posła rosyjskiego w jego sprawie, biskup Arseniusz osobiście udał się do Warszawy, jednak nie został dopuszczony do króla, zaś ministrowie potraktowali go w lekceważący sposób.