Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, wojnie polsko-czechosłowackiej oraz wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pułku strzelców podhalańskich.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Do 1925 roku służył w 1 pułku strzelców podhalańskich, będąc m.in. dowódcą I baonu. W 1924 roku został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. W 1925 roku został przeniesiony do 71 pułku piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku, a następnie do 45 pułku piechoty w Równem na takie samo stanowisko.
12 marca 1929 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 25 pułku piechoty w Piotrkowie. W styczniu 1931 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV, a z dniem 30 listopada tego roku przeniesiony w stan spoczynku. Po zwolnieniu z wojska zamieszkał w miejscowości Stepań, w powiecie kostopolskim. W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sarny. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II.