Za rządów monarchii lipcowej, w 1841 roku, zakazano pracy dzieci do ósmego roku życia oraz pracy w godzinach nocnych, dzieci mających mniej niż 13 lat. Prawo w praktyce nie zostało jednak wdrożone. W tym okresie wiele ruchów chrześcijańskich dążyło do „charytatywnej gospodarki”, a popularność zdobywały idee socjalizmu, w szczególności utopijny filozofowie tacy jak Saint-Simon czy Charles Fourier. Innymi myślicielami socjalistycznymi tego okresu Louis Auguste Blanqui i twórca mutualizmu Pierre-Joseph Proudhon. Do Paryża, w 1843 roku przyjechał Karol Marks, gdzie spotkał się z mieszkającym tam wcześniej Friedrichem Engelsem.
Marks przybył do Paryża, w celu współpracy z niemieckim rewolucjonistą, Arnoldem Ruge, dziennikarzem pisma Deutsch–Französische Jahrbücher. Na miejscu obydwaj filozofowie nawiązali kontakt z Engelsem, który przedstawił im swoją pracę „Położenie klasy robotniczej w Anglii”. Marks uczestniczył w działalności Bund der Gerechten (Liga Sprawiedliwych), tajnego stowarzyszenia założone przez niemieckich robotników w Paryżu w 1836 roku. Bund der Gerechten opierala się w dużej mierze na poglądach rewolucjonisty François Noël Babeufa, zwanych babuwizmem. Liga Sprawiedliwych wywodziła się bezpośrednio z założonej dwa lata wcześniej, Bund der Geaechteten.