Grupa ta prowadzona była przez niemieckich emigrantów na czele z Theodorem Schusterem i Wilhelmem Weitlingiem. Schusterr opierał swoje poglądy na poglądach włoskiego socjalisty Philippe Buonarrotiego. Liga współpracowała z ruchem karbonariuszy, a jej bezpośrednim celem było utworzenie na terenie krajów niemieckich „Republiki Socjalnej”, szanującą zasady wolności, równości i cnót obywatelskich.
Liga uczestniczyła w powstaniu blankistów w maju 1839 roku w Paryżu. Po stłumieniu buntu, wielu jej działaczy zostało wydalonych a Liga przeniosła swą siedzibę do Londynu, gdzie przekształciła się w Związek Komunistów.
W wolnym czasie, Marks studiował dzieła Proudhona, którego miał później skrytykować w dziele „Nędza filozofii” (1847). Marks rozwinął teorię alienacji w rękopisach ekonomiczno-filozoficzne z 1844 r, wydanych już po jego śmierciach jak również w pracy „Ideologia niemiecka”, w drugiej pracy, skupiając się w dużej mierze na krytyce młodoheglistówKarl Marx. The German Ideology. 1845. Marks opierając się na ideach Georga Wilhelma Friedricha Hegla i Adama Smitha, opracował teorię walki klas, przyjętą następnie przez wielu paryskich socjalistów. W dniu 21 lutego 1848 roku, Marks wydał Manifest Ligi Komunistycznej, nazwany później Manifestem Komunistycznym, miało to miejsce trzy dni przed ogłoszeniem II Republiki.