Wejścia do kaplicy pilnują posągi strażników (dwarpale) – po lewej widać silnie zbudowanego Padmapaniego z lotosem i bodhisattwy, znakiem współczucia, po prawej obwieszonego klejnotami Majtreję, przyszłego Buddę. Towarzyszą im współmałżonki. W środku sanktuarium – majestatyczny Budda na lwim tronie. Patrzy ku wschodzącemu słońcu. Ogromne stopy zdają się wyrastać z iemi. Jaskinie nr 3 i 4, starsze wiekiem pozostają nieskończone i równie zaniedbane jak jaskinia nr 1. Jaskinia nr 5, ze względu na używanie jej przez plemię Maharów jako schronienie od monsunów zwana Maharwada, uchodzi za najpiękniejszą wiharę w Elurze. Uważa się, że jej wielkiej (18x 36 m) zbudowanej na prostokącie sali mnisi buddyjscy używali jako refektarza. Znajdują się w niej dwa rzędy rzeźbionych w kamieniu ław. Budda w głównej kaplicy przedstawiony w postaci siedzącej na stołku prawą ręką dotyka ziemi w geście mudry. Symbolizuje to dokonany przez niego na oczach heretyków cud. Jaskinia nr 6, 7, 8 i 9 Wykuta została w VII wieku, w dużej części według wzoru poprzednich jaskiń. Na ścianach przedsionka – najlepiej zachowane posągi Elury. Po lewej – Tara, małżonka bodhisattwy Awalokiteśwary, po prawej – odpowiadająca hinduskiej bogini Saraswati, buddyjska bogini nauki Mahamajuri. Obok niej symbolizująca ją rzeźba pawia.