Jej postać dowodzi zapożyczeń VII-wiecznego buddyzmu z hinduizmu. Miały one na celu ożywić zmniejszające się znaczenie buddyzmu w Dekanie. Jaskinia nr 7 oto nieozdobiona sala – przejście do jaskini nr 8 (z wolno stojącym przed ścianą sanktuarium). Jaskinię nr 9 wyróżnia ozdobiona fasada. Jaskinie nr 10, 11 i 12 Świątynie te zbudowane zostały przez wczesnych Ćalukjów w VII i VIII wieku.
Jaskinia 10 (z VIII wieku) stanowi z ostatnich i najpiękniejszych sal modlitewnych ćatja Dekanu. Dominuje w niej rzeźba nauczającego Buddy, w sklepionej sali przed stupą, wyrzeźbiony tak misternie, że trudno uwierzyć, że materiałem jest kamień, a nie drewno. Na cześć legendarnego architekta bogów grotę nazwano Wiśwakarma, inaczej Warsztatem Cieśli (Sutar Jhopadi). Schodami po lewej można dojść do balkonu, na którym potrójnych drzwi pilnują postacie nimf i karłów. Za tymi drzwiami wewnętrzny balkon. Na suficie (najlepiej widocznym z górnej galerii) widać wyrzeźbione w kamieniu (na wzór podobnych z drewnianych wolno stojących świątyń) promienie i fryz, na którym przedstawiono kochająca się parę. Figurę nauczającego Buddy oświetla małe okienko.