Michaił Leontjewicz Magnicki (ur. 23 kwietnia (4 maja) 1778 w Moskwie, zm. 21 października (2 listopada) 1844 w Odessie) – rosyjski działacz państwowy, publicysta, poeta, uczestnik reform szkolnictwa wyższego w Rosji w ostatnich latach panowania Aleksandra I.
Życiorys Podstawowe wykształcenie zdobył na męskiej pensji przy Uniwersytecie Moskiewskim. W latach 1795–1798 służył w Prieobrażeńskim Pułku Lejbgwardii, po czym zrezygnował z kariery wojskowej i przeszedł do służby cywilnej. Był urzędnikiem rosyjskiego poselstwa w Wiedniu, następnie w latach 1801-1803 - w Paryżu. Od 1803 był bliskim współpracownikiem Michaiła Spieranskiego, w 1804 był rewizorem w Pskowie i Wilnie. W 1810 został wolnomularzem, jednak następnie porzucił lożę. W 1811 stanął na czele komisji ds. opracowania regulaminów wszystkich agend ministerstwa wojnyМагницкий Михаил Леонтьевич.
W marcu 1812, gdy Michaił Spieranski popadł w niełaskę, został aresztowany również jego bliski współpracownik Magnicki, skazany następnie na zesłanie do Wołogdy. W 1816 odzyskał przychylność Aleksandra I i został mianowany wicegubernatorem woroneskim, „de facto” od 1817 pełniąc wszystkie obowiązki gubernatora. W 1817 został gubernatorem symbirskim.