Bitwa o Manilę (ang. Battle of Manila, hiszp. Batalla de Manila) – starcie zbrojne, które miało miejsce w sierpniu 1898 w trakcie wojny amerykańsko-hiszpańskiej.
Po zwycięstwie floty amerykańskiej w bitwie w Zatoce Manilskiej, okręty amerykańskie pod dowództwem admirała George’a Deweya rozpoczęły blokadę Manili od strony morza, oczekując na przybycie sił lądowych, które miały zająć stanowiska pod miastem. W rejon Manili wysłano Filipiński Korpus Ekspedycyjny (Philippine Expeditionary Force) przemianowany później na VIII Korpus, na czele którego stanął generał Wesley Merritt. Dnia 27 lipca 1898 oddziały amerykańskie dotarły drogą morską do wybrzeży Filipin, gdzie miały spotkać się ze sprzymierzonymi oddziałami filipińskimi. Stojący na czele sił filipińskich Emilio Aguinaldo dysponował oddziałem w sile 10 000 ludzi, którzy zajęli stanowiska na wschód od miasta.
Siły hiszpańskie w mieście dowodzone przez generała Fermína Jáudenesa liczyły 15 000 ludzi. Hiszpanie szczególnie obawiali się ataku Filipińczyków, wiedząc że w przypadku porażki nie zaznają z ich rąk litości. Dowódcy floty amerykańskiej udało się jednak przekonać Aguinaldo do zaniechania ataku na miasto do momentu nadejścia sił Merritta.