thumb|240px|Ławrientij Beria z córką Józefa Stalina – Swietłaną Alliłujewą; na drugim planie Stalin (po lewej) i Nestor Łakoba (za Berią) Nestor Apołłonowicz Łakoba (; ur. w Łychnach, zm. 28 grudnia 1936 w Tyflisie) – działacz bolszewicki, w latach 1922–1936 przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych (rządu) Abchaskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, od 1931 wchodzącej w skład Gruzińskiej Republiki Radzieckiej jako Abchaska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka.
Życiorys Urodzony w chłopskiej rodzinie w miejscowości Łychny w Abchazji. Uczył się, podobnie jak Stalin, w seminarium duchownym w Tyflisie, skąd w 1911 został usunięty. W następnym roku wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (frakcja bolszewików), działał w Abchazji, Adżarii i na północnym Kaukazie. W 1917 został delegatem na I Krajowy Zjazd Rad Kaukazu. Gdy po upadku caratu, w 1918, Gruzini powołali własną niezależną republikę, Łakoba został dowódcą bolszewickiego oddziału partyzanckiego, zwalczającego gruzińskie władze. Łakoba i jego podwładni działali m.in. w Abchazji, w Suchumi, a także w gruzińskim Batumi. Po zajęciu Gruzji przez wojska bolszewików (1921) został zastępcą przewodniczącego komitetu rewolucyjnego, a w lutym 1922 przewodniczącym Rady Komisarzy Ludowych Abchaskiej Republiki Radzieckiej.