Od 1931 pełnił funkcję przewodniczącego Centralnego Komitetu Wykonawczego Abchaskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Był też członkiem Biura Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Gruzji.

Będąc faktycznym przywódcą Abchazji, Łakoba na początku lat 30. starał się chronić tamtejszą ludność chłopską przed represjami skierowanymi przeciwko kułakom, przez co popadł w konflikt z władzami Gruzińskiej Partii Komunistycznej. Jednak mając poparcie moskiewskiego kierownictwa partii, w tym Józefa Stalina i Sergo Ordżonikidze, nie wycofywał się ze swej polityki, zwłaszcza, że w budowanych przez siebie ośrodkach wypoczynkowych gościł na urlopach całą wierchuszkę bolszewickiego Kremla.

Sytuacja zmieniła się, gdy na Zakaukaziu coraz mocniejszą pozycję zyskiwał Ławrientij Beria, który od 1926 pełnił funkcję szefa tamtejszego OGPU, od 1931 był I sekretarzem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Gruzji, a rok później został I sekretarzem Zakaukaskiego Komitetu Krajowego, zachowując stanowisko szefa gruzińskich bolszewikówBorys Łewycki Terror i rewolucja, Warszawa 2004, s. 132, . Beria poznał Stalina dzięki swemu protektorowi, Gruzinowi Ordżonikidze, a gdy ten przeniósł się w 1926 do Moskwy, jego rolę przejął Łakoba.