w budowie ich szkieletów występują jednak także różnice pozwalające na uznanie ich za odrębne gatunki (np. znane kości santanaraptora są mniejsze i smuklejsze od odpowiadających im kości bicentenarii; inaczej niż u B. argentina na kości udowej santanaraptora nie ma czwartego krętarza). Z przeprowadzonej przez autorów opisu bicentenarii analizy filogenetycznej (w oparciu o macierz danych z analizy Zhenga i współpracowników z 2010 r.) wynika, że teropod ten był jednym z najbardziej bazalnych znanych celurozaurów; według tej analizy był on taksonem siostrzanym do kladu obejmującego wszystkich pozostałych przedstawicieli tej grupy poza najbardziej bazalnym znanym celurozaurem, tuguluzaurem. Na końcu dalszym kości piszczelowej tuguluzaura powierzchnia tej kości stykająca się z wyrostkiem wznoszącym kości skokowej ma wyraźnie wyodrębnioną krawędź zewnętrzną, która nie występuje u bicentenarii i pozostałych celurozaurów (poza aniksozaurem). Bicentenarię z pozostałymi celurozaurami łączy też zwężenie końca dalszego kości łonowej oraz – w porównaniu z teropodami nienależącymi do celurozaurów – gęściej rozstawione ząbki na mezjalnej krawędzi koron zębów wyrastających z kości szczękowej (w przypadku tych dwóch cech nie wiadomo czy występowały one u tuguluzaura).