26 grudnia 1791 w Jassach przyjął chirotonię biskupią i objął katedrę benderską i białogrodzką, wikariusza metropolii mołdawsko-wołoskiej. W lutym 1792 został ordynariuszem tejże metropolii, jednak już w czerwcu tego samego roku, za odmowę rezygnacji z katedry, został aresztowany i uwięziony w Konstantynopolu, gdzie przebywał cztery miesiące. Zwolniony dzięki interwencji dyplomacji rosyjskiej, udał się do Rosji i w maju 1793 został metropolitą jekaterynosławskim i chersońsko-taurydzkim, z rezydencją w Połtawie. W 1798, w związku ze zmianą granic administracyjnych, jego tytuł uległ zmianie na metropolita noworosyjski i dniepropietrowski, zaś rezydencję metropolitalną umieszczono w Nowomyrhorodzie. Błogosławił powstanie Odessy, działał na rzecz budowy nowych świątyń, odnowy życia monastycznego i poprawy poziomu intelektualnego i umysłowego duchowieństwa. W 1799 został metropolitą kijowskim, zaś w 1801 – stałym członkiem Świątobliwego Synodu Rządzącego. W 1803 został przeniesiony w stan spoczynku z wyznaczeniem miejsca zamieszkania w Odessie, a następnie w Dubosarach.