Kierował stacją podsłuchową przy sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Na pocz. maja 1919 r. zmobilizowano go do wojska bolszewickiego. Początkowo skierowano go do rezerwy specjalistów wojskowych Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Od końca lipca tego roku brał udział w walkach na froncie południowym przeciwko wojskom Białych gen. Antona I. Denikina. Pełnił funkcję szefa sztabu artylerii 44 Dywizji Strzeleckiej. Od poł. września był oficerem do specjalnych poruczeń w Zarządzie Inspektora Artylerii. Od końca sierpnia 1920 r. walczył przeciwko Polakom. Został zastępcą dowódcy artylerii 58 Dywizji Strzeleckiej. Od poł. września 1921 r. był zastępcą dowódcy artylerii 45 Dywizji Strzeleckiej. Pod koniec grudnia tego roku objął funkcję komendanta dywizyjnej szkoły artylerii. Od pocz. października 1922 r. służył w Zarządzie Szefa Artylerii na Dalekim Wschodzie. Pod koniec czerwca 1923 r. został dowódcą artylerii 2 Priamurskiej Dywizji Strzeleckiej. Od pocz. czerwca 1924 r. był dowódcą artylerii XIX Priamurskiego Korpusu Strzeleckiego. Pod koniec czerwca 1925 r. objął funkcję zastępcy inspektora artylerii w sztabie Priamurskiego Okręgu Wojskowego, zaś na pocz. listopada 1926 r. w sztabie Kaukaskiej Armii Czerwonej. Na pocz. listopada 1929 r. skierowano go jako wykładowcę kursów strzelecko-taktycznych kadry oficerskiej "Wystrzał" im.