Po wojnie podjęła pracę w Katedrze Chemii Nieorganicznej na Wydziale Chemii UW. Organizowała i prowadziła pracownię analizy jakościowej, pisała skrypty z chemii, wykładała chemię na kursach wstępnych na Politechnikę Warszawską. W 1948 w wyniku niepotwierdzonych doniesień o przyczynieniu się do dekonspiracji emisariusza władz emigracyjnych podczas okupacji została zmuszona zrezygnować z pracy na uczelni. Zatrudniła się w laboratorium wytwórczym odczynników chemicznych wysokiej czystości. Współpracowała też z Redakcją „Przemysłu Chemicznego”, pisała książki. Zajmowała się profesjonalnie fotografią.
Od 1950 organizowała i kierowała Laboratorium Badawczym przy Pracowniach Konserwacji Zabytków w Warszawie. Początkowo zajmowała się konserwacją malarstwa sztalugowego i ściennego. Jej nowatorskie, oparte na badaniach naukowych, podejście do rewitalizacji zabytków sprawiło, że w 1956 zrezygnowała z kierownictwa laboratorium i zaczęła pracę jako wykładowczyni chemii i technologii teoretycznej wraz z fotografią na stanowisku docentki na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.