Następnie zorganizowała Laboratorium Badawcze dla Działu Sztuki Starożytnej w Muzeum Narodowym w Warszawie. Zapoczątkowała badania na temat zastosowania chemii w archeologii, wyznaczając kierunki dalszych badań nad obiektami materialnej kultury antycznej z wykorzystaniem zasad nauk chemicznych. Jej ustalenia do dziś są podstawą właściwego doboru metod i czynników renowacji i konserwacji dzieł sztuki w budownictwie, rzeźbiarstwie, malarstwie itp. Zasłużyła się przy badaniu starożytnych fresków z Faras.
W 1970 zakończyła pracę w muzeum i wyjechała do Stanów Zjednoczonych. W latach 1971–1972 prowadziła wykłady z konserwacji zabytków na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Cooperstown.
W latach 1972–1974 wykładała na Wydziale Historii Sztuki Akademii Teologii Katolickiej. Była ekspertką UNESCO w zakresie konserwacji zabytków. Szkoliła i kierowała pracami konserwatorskimi w Iraku (1968), Jugosławii (1974) i Bułgarii (1976). Od 1962, współpracując z International Council of Museums, prowadziła wykłady oraz prace konserwatorskie w Brukseli (1967), Madrycie (1972), Kopenhadze (1974), Wenecji (1975) i Zagrzebiu (1978).
W latach 30. XX wieku opublikowała 6 prac naukowych w „Rocznikach Chemii”. Napisała m.in. pracę Ethic in Conservation (Sztokholm 1976).