Manuel pozostawał wasalem swego zięcia aż do śmierci, która nastąpiła około 1230. Przez ten czas odgrywał znaczącą rolę na dworze tureckim, gdzie otrzymał tytuł emira. Maurozomes pomógł w zdobyciu i utrzymaniu władzy swemu wnukowi, Kajkubadowi I, a w 1220 wziął udział w tureckiej wyprawie na Cylicję. Jego potomkowie odgrywali istotną rolę na dworze seldżuckim przez cały XIII wiek, zachowując jednocześnie swoją chrześcijańską wiarę. Naukowcy zaliczają do nich Jana Komnena Maurozomesa, prawdopodobnie syna Manuela, Izaaka Jana Komnena Maurozomesa i Michała Komnena Maurozomesa.
Bibliografia Finlay George, History of the Byzantine and the Greek Empires from 1057 to 1453, Wiliam Balckwod and Sons, Londyn, 1854 Kazhdan Alexander, The Oxford Dictionary of Byzantium, Wydawnictwo Uniwersytetu Oxford, 1991 Magoulias Harry J., O City of Byzantium. Annals of Niketas Choniates. Detroit, Wydawnictwo Uniwersytetu Wayne State, 1984 Ostrogorski Georg, Dzieje Bizancjum, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2008 Treadgold Warren T., A History of the Byzantine State and Society, Wydawnictwo Uniwersytetu Stanford, 1997 Varzos Konstantinos, Γενεαλογία των Κομνηνών, Τόμος Α Saloniki, Byzantine Research Centre, 1984 Encyclopedia of the Hellenic World, Asia Minor
Przypisy
Kategoria:Bizantyńscy uzurpatorzy Kategoria:Zmarli w XIII wieku