Poza tym specjaliści z teorii sprężystości, organizacji budownictwa wojskowego i cywilnego, działania pocisków na pancerz, rozwoju hydromechaniki, termodynamiki, teorie produkcji cementu, wykorzystanie betonu w fortyfikacji. W Głównej Szkole i Akademii uczyli się m.in. F.M. Dostojewski, D.W. Grigorowicz, artysta K.A. Trutowski, kompozytor C.A. Klui, fizjolog K.M. Sieczenow. W latach sześćdziesiątych XIX wieku wykładowcą Akademii był D.M. Mendelejew.
Wśród polskich absolwentów byli m.in.: Jan Wroczyński i Edmund Berezowski.
Z rozpoczęciem I wojny światowej akademia została zamknięta.
Po rewolucji w listopadzie 1917 r. akademia została otwarta pod nazwą Wojskowej Akademii Inżynieryjnej. Przygotowywała kadry dla potrzeb Armii Czerwonej. Zostały utworzone cztery fakultety: fortyfikacji i budownictwa, komunikacji wojskowej (z wydziałami: drogowo-mostowym, samochodowym i budowy lotnisk), geodezyjny i elektrotechniczny. Na prawach fakultetu był wydział przygotowujący oficerów saperów ogólnowojskowych (obecnie sapersko-dowódczy albo dowódczo-sztabowy). W okresie od 1917 do 1941 akademia przeszła szereg zmian organizacyjnych w zależności od kierunków rozbudowy Armii Czerwonej.