Po zakończeniu II wojny światowej potrzeby Armii Czerwonej spowodowały konieczność przebudowy metod przygotowania oficerów saperów, wprowadzenia nowych specjalności rozwoju nowych metod naukowo-badawczych. Katedry akademii unowocześniały metody nauki. Przeznaczano więcej miejsca na zajęcia w polu, organizację wykonania zadań inżynieryjnych w boju i operacji z wykorzystaniem nowej techniki przy możliwości użycia broni masowego rażenia. W akademii opracowywano nowe podręczniki, instrukcje, regulaminy i metodyki we wszystkich dziedzinach zabezpieczenia inżynieryjnego i topograficznego, metody obliczeń obiektów obronnych, inżynieryjnych i fortyfikacyjnych od współczesnych środków rażenia. Absolwenci akademii kierowali wojskami inżynieryjnymi Armii Czerwonej i innych armii państw stron Układu Warszawskiego. Wielu absolwentów stawało na najwyższych stanowiskach w państwach (marszałek Nikołaj Ogarkow – szef Sztabu Generalnego SZ ZSRR, gen. Czesław Piotrowski – minister górnictwa i energetyki PRL). Wielu uczonych za osiągnięcia naukowe otrzymało premie leninowskie, premie państwowe ZSRR, tytuły Bohatera Pracy Socjalistycznej, zasłużonych dla nauki i techniki, zasłużonego wynalazcy.