Krytyk podkreśla, że powieść była unikatem na tle historii polskiej literatury.

Tuż po ukazaniu się, krytykując książkę z pozycji marksistowskich zarzucano jej „skrzywienia sylwetek bohaterów komunizmu” (Zofia Woźnicka) i brak głębi postaci, ale doceniano pokazanie wartości humanistycznych, pisząc, że jest „książką na cześć człowieka” (Andrzej Kijowski) i że to „książka o ludzkich sprawach, mimo że dzieje się wśród gwiazd” (Leszek Herdegen). Od strony formalnej zarzucano młodemu autorowi błędy w kompozycji i braki w kreacji bohaterów (ludzie są szablonowi, są „dodatkiem do maszyn”), które tłumaczono brakiem wyrobienia pisarskiego. Zarzucano także wysuwanie na pierwszy plan rzeczy mniej istotnych, stanowiących tło powieści, przez co główne przesłanie (katastrofa cywilizacji wenusjańskiej i alternatywa dla Ziemi) zostaje przesłonięte.