Smuszkiewicz ocenia, że utwór wyraża ideowe tendencje literatury lat 50. (zwycięstwo człowieka nad przyrodą, zapanowanie idealnego ustroju), ale jest także alegorią ostrzegającą przed apokalipsą atomową. Podobnie ocenia powieść Frycie, pisząc, że jest to typowy utwór fantastyki naukowej pierwszych lat powojennych: „optymistyczna, choć nie pozbawiona katastrofizmu, opowieść o mocno zaakcentowanym wątku technologicznym”. Źródeł katastrofizmu powieści krytyk upatruje w powojennej „psychozie atomowej”, a los Wenusjan ma być przestrogą dla ludzkości.
Ryszard Handke z kolei konstatuje, że – podobnie jak w Obłoku Magellana – razi w niej „prymitywizm tendencji ideologicznych”, „zbanalizowany arsenał chwytów i środków artystycznych” oraz „naiwnie staroświeckie pomysły techniczne”.
Ogólna ocena powieści z perspektywy lat jest nie najlepsza, Stanisław Frycie ocenia, że powieść nie przetrwała próby czasu: tematyka jest „banalna”, podobnie jak problem ideowy, sporo zarzucić można także „kreacji bohaterów”. Andrzej Niewiadowski porównuje wręcz niektóre zabiegi formalne do utworów Juliusza Vernego sprzed kilkudziesięciu lat – łączenie fabuły z wykładami z różnych dziedzin wiedzy: „długie, nużące wykłady w kabinie «Kosmokratora»”.