Za to na pochwałę zasługuje warstwa stylistyczno-językowa: autor plastycznie „odmalował” krajobrazy obcej planety, odwołując się do znanych zjawisk ziemskich.
Sam autor wyznał, że spośród utworów swojego autorstwa stawia powieść na najniższym poziomie, razem z Obłokiem Magellana i tomem Sezam i inne opowiadania. W rozmowie ze Stanisławem Beresiem powiedział, że książka wywołuje u niego niesmak, określił ją także jako naiwność i dziecinadę: „jakież to wszystko gładkie, wyważone w proporcjach”. Niemniej nie potępia siebie z tamtego okresu: „Kiedy pisałem tę książkę, byłem jeszcze bardzo młodym człowiekiem i przypominałem chyba trochę gąbkę wsysającą podsuwane postulaty. Nic innego tam nie robiłem, tylko upozytywniałem świat. W pewnym sensie samego siebie nabrałem, bo przecież pisałem tę książkę z jak najzacniejszych pozycji”.
Ekranizacje W 1960 r. powstał na podstawie Astronautów, przy współpracy wytwórni filmowych z Polski i NRD, film pod tytułem Milcząca gwiazda (Der Schweigende Stern). Reżyserem był Kurt Maetzig. Film (po głębokich ingerencjach zmieniających wydźwięk ideologiczny) był wyświetlany także w USA jako Planet of Death.